Veza između konja i jahača. Istina ili mit.

Veza izmedju konja i jahaca

“There is no secret so close as that between rider and his horse”.
R S  Surtees

Da li se konj može vezati za jahača ili vlasnika, pitanje je koje je oduvijek zanimalo ljubitelje konja. Poznato je da konji u prirodi žive u krdu sa jasno uspostavljenom hijerarhijom. Ono što je manje poznato, je da su ljudi za njih predatori.  Koliko god voljeli konje, ljudi jednostavno nisu dio njihovog krda. Oni su nešto drugo u njihovim životima, nešto čemu je teško pronaći naziv. Oni su izvor hrane, komfora i sigurnosti, ako su dobri vlasnici, ili izvor bola i straha ako nisu.

Velika je razlika u načinu na koji komuniciraju konji u odnosu na ljude. Konji komuniciraju gotovo potpuno govorom tijela, a mi ljudi, sa druge strane nikada da ušutimo. A trebamo možda malo drugačije.  Samo primjer kontakta očima je dovoljan da se shvati razlika u komunikaciji. Direktan kontakt očima je nešto čemu se ljudi uče od malih nogu. Ako se ta navika prenese u odnos sa konjem može uzrokovati nelagodu konja, ili će je on shvatiti kao prijetnju ili izazov. Ako se teži istinskoj vezi sa konjem tada tišina, učenje njihovog govora  tijela i  adekvatno reagovanje na znake koje šalju, postaju najbolje ulaznice.

Postoji razlika u konekciji sa konjem između nekoga ko voli konja i brine o njemu u smislu timarenja, hranjenja, pružanja ljubavi i nekoga ko je uz sve to i jahač kojeg konj nosi na svojim leđima. Tada se ta konekcija, zbog bliskog kontakta tijelom, ukoliko je ispravan,  može produbiti  u odnos partnerstva. Vremenom konj u takvom odnosu počinje da reflektuje jahačevo emotivno, mentalno i fizičko stanje.

Konj lako tumači jahačeve emocije, čak i one potisnute. Način na koji konj uspijeva “pročitati”  svog jahača je preko obrasca disanja i njegove srčane akcije koje ispravno tumači i odgovara na njih sličnim emotivnim stanjem. Ovo je razlog zašto se konj drugačije ponaša sa svakim jahačem.

Međutim odnos konja sa njegovim jahačem nije tako jednostavan da bi se objasnio samo pukim imitiranjem ili  teorijom “ogledala” (“mirror” theory). Mnogi jahači smatraju svog konja svojom “boljom polovinom”. O takvom odnosu govori teorija simbioze (“co- being”  theory)  koja je nastala kao rezultat studije istraživača iz Norveške i SAD-a, objavljene u časopisu Social Anthropology (“Co-being and intra-action in horse–human relationships: a multi-species ethnography of be(com)ing human and be(com)ing horse“). Prema rezultatima navedene studije  jahač i njegov konj ulaze u stanje simbioze “co-being” jednog sa drugim. To stanje podrazumijeva odnos u kojem se svaki partner razvija u cilju što boljeg međusobnog odgovaranja i fizički i mentalno.

Ovaj odnos ima pozitivne efekte i na konja i na jahača, ali je za razvijanje ovakvog odnosa je potrebno vrijeme.  Sretan i zdrav jahač ima sretnog konja i obratno.

PODIJELI
Selma Jusufović
Suosnivač ranča za konje Lazy Horse i voditelj jahaćeg kampa za djecu. Po profesiji je doktor medicine, bavi se rekreativnim jahanjem 6 godina, a konje voli oduvijek.